مصادره دین

یکی از فریب های حکومت، تلاش برای مصادره مفاهیم متعالی به نفع خود است. اینکار با دو استراتژی کلی در حال انجام است:  سوء استفاده از دین داری مردم در داخل و وانمود کردن به مبارزه با زورگویان در سطح جهانی. درباره این دو فریب باید بسیار گفت و درهرعرصه ای، تناقضات رفتاری حکومت را برشمرد و او را رسوا کرد. موضوع این نوشته متمرکز بر ارزش های دینی است و تاکید بر اینکه، توهین به عقاید و باورهای مذهبی، افتادن در دامی است که حکومت پهن کرده است.

دین در جایگاه اصلی خود یکی از ارکان فرهنگ ، برقرار کننده نظم در اجتماع و ایجاد کننده روح جمعی و اخلاق مداری است. اما مانند هر چیز خوب دیگر، وقتی توسط گروهی فرصت طلب مورد سوء استفاده قرار گرفت، ابزاری برای تحمیق و فریب مردم می شود. ما باید ارزش های دینی را بشناسیم و آن را متعلق به خود بدانیم و باور داشته باشیم که آنچه به نام دین می شود لزوما منطبق بر آن و یا مورد تایید آن نیست.

اگر در دین اسلام زیبایی پرستش و شکوه حقیقت خواهی هست، این متعلق به همه دینداران است و نه داعیه داران حکومت اسلامی و ضایع کنندگان حق مردم.

اگر در مذهب تشیع عدالت از اصول دین است، این باید انگیزه مومنان برای ایستادگی در برابر دنیا پرستان قدرت طلب باشد و نه ابزار سرکوب نظام سلطانی.

اگر حکومت از ایثار حسین و یارانش نمایشی می سازد تا مظلوم نمایی کند و مخالفانش را یزید و شمر بخواند، ما می توانیم ندای حق طلبی و آزادگی حسین را به یاد آوریم و او را سرمشق مقاومت خود قرار دهیم.

اگر مردان و زنان ما برای این سرزمین جنگیدند و کشته شدند، خون آنها سرمایه ما برای مبارزه در راه آزادی است و ما باید ارزش و قدر آن خیل فداکار را بشناسیم و بدانیم. هر چند حکومت حرمتی برای عقیده و آرمان آنها قائل نیست و تنها به مصادره رشادت های آنها و بهره برداری از ثمره جان فشانی آنها می اندیشد.

دین اسلام و مذهب تشیع سرشار از ارزش های انسانی، اخلاقیات و باورهای آگاهی بخش است و بخش بزرگی از جامعه ایران هنوز به آن باور داشته و هر کدام به نحوی آن را در رفتار و کردار خود متجلی می بینند. احترام به اعتقادات دینی، احترام به هم وطنانی است که درد آنها را درد خود می دانیم. خیرخواهی بدون احترام، معنایی جز خوار شمردن ندارد.